Van triatleet naar handbiker

  • 30 augustus 2018

Na een mountainbike-ongeluk raakte Rob verlamd. Nu, zes jaar later, doet hij fanatiek aan handbiken. Als ambassadeur in het Jaar van de Toegankelijkheid wil hij anderen stimuleren om ook in beweging te komen.

Rob Veerman had een verantwoordelijke baan en sporten was zijn uitlaatklep. Hij trainde hard voor zijn ultieme doel: een hele triatlon. Op een vakantie in Spanje, hij was toen 54, sloeg hij met mountainbiken over de kop. Hij was meteen verlamd vanaf zijn nek tot zijn tenen. Nu, zes jaar later, traint hij voor een zware handbike-wedstrijd. Makkelijk waren de afgelopen jaren zeker niet, maar sporten heeft geholpen. “Dat helpt lichamelijk en geestelijk. Je maakt happy-hormonen aan.” In dit Jaar van de Toegankelijkheid wil Rob als ambassadeur mensen met een beperking stimuleren om ook in beweging te komen.

Energie

Hij somt meer voordelen op van sporten: “Je krijgt er energie van, komt in contact met andere mensen en de neveneffecten van je handicap verminderen. Scheef zitten, problemen met de stoelgang, doorzitplekken, slechte doorbloeding, ontstekingen. Alles verbetert omdat je je spieren beweegt. Verzekeraars zouden het moeten vergoeden.” Rob gaat drie keer per week naar sport- en revalidatiecentrum Kennemerland en fietst ook nog zo’n vijf uur op zijn handbike. Hulphond Kato zit dan in de hondenkar achter de fiets.

Hulphond Kato

“Kato is boven alles mijn maatje, maar ze doet ook heel veel. Ze drukt de liftknop in, doet deuren open of dicht, geeft me de afstandsbediening, pakt een flesje water voor me. Blindengeleidehonden zijn zonder hun ‘dekje’ gewone honden, maar hulphonden zijn altijd aan het werk. Het is belangrijk dat anderen Kato negeren, hoe moeilijk dat ook is. Als ze jou interessanter vindt, omdat je leuker met haar kunt spelen, wil ze op straat naar jou toe en niet bij mij blijven.” 

Een handicap accepteer je nooit, maar je leert ermee leven.

Revalideren

Na het fietsongeluk lag Rob weken in het ziekenhuis. Om zijn nek te fixeren kreeg hij een stalen frame. Hoewel zijn voeten en tenen weer een beetje functioneerden, dachten de artsen niet dat hij weer zou lopen. “Dat motiveerde mij juist om het tegendeel te bewijzen. En uiteindelijk kon ik een stukje los lopen.” De eerste keer revalideren in Heliomare duurde 14 maanden. “Je hebt mensen nodig die met je meedenken en helpen om het uiterste eruit te halen. Mijn fysiotherapeut steunde me in het gevecht om als topsporter te worden behandeld.” Na een terugval en een nekoperatie moest Rob weer twee maanden revalideren. “Mijn functies zijn niet meer zo goed geworden, maar er zit nog steeds verbetering in.”

“Een handicap accepteer je nooit, maar je leert ermee leven. Ik tel mijn zegeningen, kijk naar wat ik kan en probeer te leven met wat ik niet kan. Het ergst waren alle instanties waar ik mee te maken kreeg. Het leek wel een baan om gehandicapt te zijn. Langzamerhand kwam ik erachter welke voorzieningen er zijn, zoals een sportbudget of een vergoeding als iemand meegaat op vakantie.”

Wedstrijd

Voor de HandbikeBattle (21 kilometer een Oostenrijkse berg op) moet Rob nog flink trainen, maar de wedstrijd is ook pas volgend jaar juni. “Ik kan nu 20 minuten handbiken en moet naar 7 uur.” Een trainer en coach heeft hij al. “Bij Kennemerland kwam ik in contact met Motek. Zij maken geavanceerde bewegingsapparatuur voor mensen met een beperking, zoals een speciale loopband waarop je weer leert lopen zonder erbij na te denken. Die mag ik gebruiken en ze helpen me ook met de battle.”

Eerder in deze serie: het Jaar van de Toegankelijkheid en interviews met Femke en Danny, Ton, Sulya en Jan Willem, Jeroen, Stefan en Willemijn en Casper en Peter.

Tekst: Marieke Serruys | Foto: Marisa Beretta

Categorie:

  • Stadsnieuws
  • Ondernemers
  • Nieuws ZUID/WEST
  • Nieuws SCHALKWIJK
  • Nieuws OOST
  • Nieuws CENTRUM
  • Nieuws NOORD