Als zintuigen anders werken

  • 16 augustus 2018

Stefan en Willemijn zijn ambassadeur in dit Jaar van de Toegankelijkheid in Haarlem. Ze vertellen hoe het is om te leven met psychische problemen.

Gegroeid

“Nu ben ik tevreden met mijn leven, maar ik was 40 jaar ongelukkig”, vat Stefan Cano (44) het samen. “Ik heb geaccepteerd dat ik ziek ben, doe mindfulness, spreek spanningen uit. Emotioneel ben ik enorm gegroeid, want ik zat op het niveau van een kind.” Stefan werkt als vrijwilliger bij GGZ-locatie Zuiderpoort, achter het ziekenhuis in Schalkwijk. Met andere vrijwilligers bemant hij de Vrijplaats, een soort huiskamer. Daar kun je een kopje koffie drinken, boeken uitwisselen en een praatje maken met ervaringsdeskundigen als Stefan. “Geen witte ziekenhuisomgeving, maar een gezellige wachtruimte.”

Ik was 40 jaar ongelukkig, nu ben ik tevreden

Roeping

Als ambassadeur in het Jaar van de Toegankelijkheid hoopt hij mensen met psychische problemen te motiveren om hulp te zoeken. “Niet in de slachtofferrol blijven en de hele dag thuis peukjes zitten roken.” Al weet hij uit ervaring dat goede adviezen niet altijd aankomen. “Je moet het zelf doen. Door therapie en de Herstelacademie heb ik mijn roeping als ervaringsdeskundige gevonden.”

Stefan heeft een lichte vorm van autisme en kreeg in 2007 psychische klachten. “Ik leefde soms maandenlang op een uurtje slaap per nacht. Tot ik instortte. Ik zocht hulp en de laatste jaren gaat het eigenlijk alleen maar beter met me.”

Hypergevoelig

Ook Willemijn ten Velden (44) heeft veel baat bij de Herstelacademie. Die biedt cursussen en zelfhulpgroepen. “Je zit niet in de ‘zorgmolen’, maar word wel gezien als mens dat aan het worstelen is. Ik ben emotioneel opgekrabbeld, nu werk ik aan de rest.” Ze heeft geen officiële diagnose. “Net als mijn moeder meed ik de zorg. Ik heb geleerd hulpverleners niet te vertrouwen.” Ze kreeg kinderen, scheidde van haar man en kwam met haar tweeling op straat te staan. Zonder inkomen. “Mijn zintuigen reageren hypergevoelig wanneer ik onder druk sta. Dat leverde angst, destructieve gedachtencirkels en zelfmedicatie op. Heel lang probeerde ik om zo goed mogelijk mee te doen. Maar ik had twee uitersten: extreem aan of extreem uit. Tot ik kinderen kreeg, toen ging dat niet meer.”

Voedselbank

“Ik zat helemaal in de knoop, maar viel overal tussen. Ik wilde mijn studie afmaken, maar kreeg geen uitkering en dus geen woning. In de crisisopvang kon ik niet terecht. Ik deed onwijs mijn best, maar alle deuren bleven dicht. Mensen zagen mij als capabel, want ik heb een goed opleidingsniveau en vlotte babbel. Dat was in mijn nadeel. Uiteindelijk hielp het sociaal wijkteam me aan de Voedselbank. Daar dachten ze met me mee en dat heeft enorm geholpen. Ik had geen idee wat er allemaal is aan inloopspreekuren of potjes met geld. Instanties weten het vaak ook niet van elkaar. Tegen hulpverleners wil ik zeggen: een diagnose kan handig zijn, maar ga niet een lijstje afvinken. Blijf luisteren, écht luisteren.”

Volgende week: Peter Bakker en Casper van Dijk, ambassadeurs voor mensen met een zintuiglijke beperking.
Eerder in deze serie: het Jaar van de Toegankelijkheid en interviews met Femke en Danny, Ton, Sulya en Jan Willem, en Jeroen.

Tekst: Marieke Serruys | Foto’s: Marisa Beretta

U kunt dit artikel overnemen in een (wijk)krant of ander medium. Lees voor het gebruik van foto's of afbeeldingen de voorwaarden op haarlem.nl.

Categorie:

  • Stadsnieuws
  • Ondernemers
  • Nieuws ZUID/WEST
  • Nieuws SCHALKWIJK
  • Nieuws OOST
  • Nieuws CENTRUM
  • Nieuws NOORD